باز همراه شما مدرسه ای می سازیم .

که در آن همواره اوّل صبح ، به زبانی ساده ، مهر تدریس کنند و بگویند خدا ، خالق زیبایی و سراینده ی عشق ، آفریننده ی ماست ، مهربانی است که ما را به نکویی ، دانایی ، زیبایی و به خود می خواند . جنتی دارد نزدیک ، زیبا و بزرگ . دوزخی دارد به گمانم کوچک و بعید .

در پی سودائیست که ببخشد ما را .

در مجالی که برایم باقیست ، باز همراه شما مدرسه ای می سازیم که خرد را با عشق ، علم را با احساس و ریاضی را با شعر ، دین را با عرفان ، همه را با تشویق تدریس کنند .

لای انگشت کسی ، قلمی نگذارند و نخوانند کسی را حیوان و نگویند کسی را کودن و معلم هر روز ، روح را حاضر و غایب بکند و به جز ایمانش ، هیچ کس چیزی را حفظ نباید بکند .

مغزها پر نشود چون انبار ، قلبها خالی نشود از احساس . درس هایی بدهند که به جای مغز ، دلها را تسخیر کند .

از کتاب تاریخ جنگ را بردارند . در کلاس انشاء ، هر کسی حرف دلش را بزند .

غیرممکن را از خاطره ها محو کنند تا کسی بعد از این ، باز همواره نگوید ، هرگز .

و به آسانی همرنگ جماعت نشود .

زنگ نقاشی تکرار شود . رنگ را در پاییز تعلیم دهند ، قطره را در باران . موج را در ساحل ، زندگی را در رفتن و برگشتن از قله ی کوه و عبادت را در خدمت خلق ، کار را در کندو و طبیعت را در جنگل سبز . مشق شب این باشد که شبی چند بار همه تکرار کنیم : عدل ، آزادی ، قانون ، شادی

امتحانی بشود که بسنجد ما را تا بفهمند چقدر عاشق و آگه و آدم شده ایم .

در مجالی که برایم باقیست ، باز همراه شما مدرسه ای می سازیم .

که در آن آخر وقت به زبانی ساده ، شعر تدریس کنند و بگویند که تا فردا صبح ؛

خالق عشق نگهدار شما

( مجتبی کاشانی

تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است

آواز عاشقانه ما در گلو شکست       حـق با سکـوت بود صـدا در گلو شکست
دیگر دلم هوای سرودن نمـی کند     تـنـهــا بـهـانــه دل مـا در گـلـو شکسـت
ای‌داد، کس به داغ‌دل باغ‌دل نداد       ای وای هـای هـای عـزا در گلو شکست
تا آمـدم که با تو خداحافظی کنـم     بغضم امان نداد و خدا... در گلو شکست

خرابترین ساعت‌ها هم لااقل دوبار در شبانه روز ساعت درست را نشان می‌دهند اما ساعتی که یک ساعت عقب مانده هرگز .

این گلها هم برای همه شما سد شکن ها.

اگر روزي دشمن پيدا كردي بدان در رسيدن به هدفت موفق بودي

اگر روزي تهديدت كردند بدان در برابرت ناتوانند

اگر روزي خيانت ديدي بدان قيمتت بالاست

اگر روزي تركت كردند بدان با تو بودن لياقت مي‌خواهد

A Boy Liked A Girl Working In A CD Shop Very Much. But He Did Not Tell Her About His Love. Everyday He went to The CD Shop, And Bought a CD Just for Talking to Her. After A Month He Died. When The Girl Went To His House And Asked About Him, Boy's Mom Said That He Died, And Then Mother Took The Girl To Boy's Room. She Saw All The CDs Unopened. The Girl Cried and Cried and Finally Died. You Know Why She Cried? Because She Had Kept Her Own Love Letters Inside The CD Packs. She Also Loved Him. Moral Of The Story: If You Love Someone, Say To Him/Her Directly. Don't Wait For the Destiny to Play the Role.

                     یادش بخیر چه روزایی بود.

 ۹ورزشكار دو و ميداني كه هركدام گرفتار نوعي عقب ماندگي جسمي يا روحي بودند،

بر روي خط شروع مسابقه دو 100 متر ايستادند،

مسابقه با صداي شليك تفنگ، شروع شد.

هيچكس ، آنچنان دونده نبود، اما هر نفر ميخواست كه در مسابقه شركت كند و برنده شود.

آنها در رديفهاي سه تايي شروع به دويدن كردند،

پسري پايش لغزيد ، چند معلق زد و به زمين افتاد، و شروع به گريه‌ كرد.

هشت نفر ديگر صداي گريه او را شنيدند

حركت خود را كند كرده و از پشت سر به او نگاه كردند....

ايستادند و به عقب برگشتند... همگي...

دختري كه دچار  سندرم دان (ناتواني ذهني) بود كنارش نشست،

او را بغل كرد و پرسيد "بهتر شدي ؟" 

.

.

پس از آن هر 9 نفر دوشادوش يكديگر تا خط پايان گام برداشتند.

تمام جمعيت روي پا ايستاده و كف زدند. اين تشويقها مدت زيادي طول كشيد

اندیشیدم، من برای چه هستم؟ آیا مردمان بازیچه ای برای زندگی من هستند یا من برای آنان؟ زندگی برای چه؟براستی چرا زندگی میکنم؟ قبل از به دنیا آمدن در کجا بودم در آسمان،دردل خاک یا نبودم؟ آیا پس از مرگ، باز هستم ؟ براستی جواب سوال هایم کجاست.

نگریستم ؛ اول به خویش : دستهایم، بعد به پاهایم، آیا نشانه ایست؟ آیا باید به خالقش اینگونه می اندیشیدم؟ کجاست؟ می بینمش؟انگار داشت در دلم می تاخت؛ غرق در افکار بودم، در نا امیدی پی که گردم؟ تابه آنجا که دریافتم نه ما برای زندگی بیهوده ایم نه زندگی برای ما ؛ پس زندگی ارزش جنگیدن را دارد ولی تا به کجا؟تا سر حد مرگ پس تلاش هایمان چه؟ چنین بیهوده؟؟ شاید بعد ازمرگ ،باز تجدیدی باشد؛ تازه دریافتم که دنیا و زندگی چه پیچیده است، آیا اینان هم از خود و امسالشان به وجود آمده اند اگر چنین است پس سر حد آنان چیست شاید خالقی بباید؛ نه می بینمش،نه می دانم کجاست ، ولی می دانم که که هست ؛ کم کم دارم مکانش را حس می کنم؛ آری دارم احساسش می کنم انگار در وجود من است.

چند پیام در خصوص اعمال مستحب دریافت کردم وبه خواست عزیزان (فعلا،تا شرح بیشتر)، اهم عبادت های مستحب ماه مبارک رمضان را برمبنای توصیه رسول خدا (ص) واهل بیت علیهم السلام تقدیم میکنم:

1. بسیاری تلاوت قرآن
2. افزودن بر تعداد نمازهای مستحب
3. بسیاری استغفار
4. بسیاری دعا و مناجات (دعاهایی مثل افتتاح ،ابو حمزه و جوشن کبیر و ...)
5. ذکر
6. صله رحم
7. احترام به بزرگتر (واقروا کبارکم)
8. مهربانی با کوچکتر(وارحموا صغارکم)
9. شب زنده داری خصوصا بیداری درسحر، خوردن سحری(سحوری)
10. افطاری دادن
11. بسیاری انفاق و صدقه دادن
12. زیارت سیدالشهدا
13. عمره
14. اعتکاف
15. خوش اخلاقی